

Կարմիր ժապավենը հարգանք է ի հիշատակ հարյուր հազարավոր մարդկանց, ում տարել է այդ վարակը
Ինչքան պոպուլյար է դառնում բլոգինգը, էնքան էլ սկսում է տարածվել քոփիրայթինգը: Բոլորը ուզում են բլոգ ունենալ, չէ՞ որ բլոգի շնորհիվ կարող են ճանաչելի դառնալ, նկատվել, ինքնահաստատվել: Ոմանք էլ, անգամ, հույս ունեն դրա շնորհիվ գումար վաստակել, ինչը, կարծում եմ, մոտակա մեկ հազարամյակի ընթացքում ռեալ կդառնա: Բնականաբար թե փիառվելու, թե այդ գումար վաստակելու ճակատագրական օրվան պատրաստ լինելու համար անհրաժեշտ է ունենալ բլոգ, որը բավարար քանակությամբ այցելուներ ունի: Իսկ բավարար քանակությամբ այցելուներ ունենալու առաջին գրավականը կոնտեքստն է, այսինքն բովանդակությունը: Բայց ի՞նչ անել, երբ արդեն սպառվել են քֆուրները, էլ չի ձգում նույնասեռականության թեման, իսկ քաղաքականությունից գաղափար չունես, կամ հետագա գործունեությունդ հանգիստ-խախանդ շարունակելու համար գերադասում ես լռել այդ թեմայով: Ու նաև ի՞նչ անել, երբ ասելիք ընդհանրապես չունես:
Փող աշխատելու ու սեփական կարևորությունը ապացուցելու ձգտումը երբեմն մարդկանց դրդում է զբաղվել... բարեգործությամբ: Գտնել պաշտպանության կարիք ունեցող մի բան՝ սկսած սկյուռիկներից, վերջացրած հաշմանդամ մարդկանցով ու սկսել թեմատիկ կլպումներ ու կթումներ կազմակերպել ամեն տեսակ բարերարների ու կազմակերպությունների գլխին: Իսկ կլպումների ու կթումների ինտենսիվությունն ու էֆեկտիվությունը ապահովելու համար երբեմն անհրաժեշտ է լինում ճանճը փիղ սարքել, միևնույն ժամանակ նաև գերան դարձնելով մարդկանց աչքի չոփը: Այսպես, օրինակ, եթե մի օր լսեք, որ անհրաժեշտ է գումար Հայաստանի արգելանոցներում գտնվող փղերին ոչնչացումից փրկելու համար՝ չզարմանաք: «Բարեգործները» պատրաստ են նախ հորինել այդ փղերին, հետո նրանց ոչնչացման եզրին հասցնել ու հետո խնդրել գումար ինչ-որ կազմակերպությունից, որպեսզի փրկեն խեղճ կենդանիներին:
Ո՞վ չի ուզում PR-վել: Տո հիմա էդ երկու տառն էնքան պոպուլյար ա դարձել, որ ամեն ապուշ իր ոչ ու բարով կորյերան ուզում ա դրա շնորհիվ սկսել: Իհարկե քչերին է տրված հասկանալ, որ էդ երկու տառի գաղտնիքը հենց նրանց ուղղակի նշանակության մեջ ա, ոչ թե տարատեսակ կանոնների ու շուստրավատ լինելու: Ուղղակի՝ կապ հասարակության հետ: Բայց չեմ պատրաստվում ոչ մեկին PR դասընթացներ տալ: Թեկուզ լավ կարդացած եմ էդ թեմայով, ինձ ամենևին էլ այդ ոլորտի մասնագետ չեմ համարում ու փորձով կիսվելու իրավունք ինձ չեմ վերապահում: Ուզում եմ մեր սուտի փիառշիկների մասին խոսել:
«Շփցրած մաչալկաները» սերիալը հիշո՞ւմ եք: Պա՜հ, ինչ շռնդալից մուտք ունեցավ: Էլի մի ՃՇՏՈՎ սերիալ, «Որոգայթից» հետո ճշտի տասնյակում էդ էր: Ինչքան քյարթաշվիլլի կար ու հեռուստատեսությունից ոչ մի բան չհասկացող մարդ, սաղ նայում էին: Մի քանի սերիա էլ ես եմ պատիվ ունեցել նայել: Իրականությանն ընդհանուր առմամբ նման, բայց ոռի նկարագրված ու դիալոգների փոխարեն տուֆտալոգներով հագեցած: Մի խոսքով, իսկական մեյդ ին Ձիաննա: Բայց մեկ էլ, այել հոպ, ու սերիալը չկա: Լիքը մարդկանց մինչև հիմա հուզում ա, թե ինչ եղավ էդ վերնագիրը փոխած «չաղ հայկական հարսանիքը»:
պատասխանն այն հարցի, թե ինչներիդ ա պետք բլոգը: Էստեղ ուզում էի նշել մի քանի օրինակ ի ապացույց նրա, թե ինչ կարող է անել ինտերնետը ու գրագետ PR-ը, բայց չեմ նշի, որ էլ ավելի չգովազդեմ գովազդվածներին: Ու իսկապես, եթե դուք կար ու ձև անող եք ու ունեք սեփական բլոգը, իմ նման՝ կար ու ձևից անտեղյակ մարդիկ ձեր մոտ կպատվիրեն հագուստ, պարզապես նրա համար, որ.
Մեր ազգն իմաստուն ազգ ա, բայց մի հատ անասուն խոսք ունի՝ ասում ա կինը բրդի պես ա, ինչքան չփխես, էնքան փափուկ կլինի: Ու, ցավոք սրտի նման քյարթու մտածելակերպը հորից-որդուն փոխանցվելով հասել ա մեր օրեր: Հայ իրականության մեջ կինը երկրորդ պլանի դերասանուհի ա: Իսկ գլխավոր դերում տղամարդն ա՝ իր ՇՏԱՄՊ դարձած կերպարով, որը Ժամանակը ստեղծել է ծաղրելու համար Բանականության գոյությունը: Չեմ հիշում, թե որտեղ եմ կարդացել «ալֆա որձ» արտահայտությունը: Այ հենց հայ տղամարդկանց մեծամասնությունը իրենց ալֆա որձ են երևակայում: Ովքեր էլ չեն երևակայում, դեռ ուշ չի:
հայ թատրոնում, նոր խոսք, որը Երևանի Թատրոնի և Կինոյի Պետական Ինստիտուտի ուսանողների կողմից ասվում է զարմանալի պրոֆեսսիոնալիզմով ու առանց ավելորդ ճոխությունների: Երկու օր է, ինչ մի փոքր զբաղվում եմ (ենք) այդ ներկայացման PR-ով ու այն արդեն մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել հասարակության մոտ: Անգամ մտավախություն կա, որ ոչ բոլոր ցանկացողներին են ի վիճակի լինելու տեղավորել դահլիճում ու, կարծում եմ, կազմակերպիչները պիտի լրջորեն մտածեն այն ևս մեկ անգամ բեմադրելու մասին, կամ, ավելի ճիշտ, ևս երկու: Արդյո՞ք ներկա կլինեմ այնտեղ ես: ԱՅՈ: Այո, քանի որ կարևորում եմ հիմնահարցը, կարևորում եմ ասելիքը ու նաև գտնում եմ, որ սա, թեև հանդիսանում է ուսանողական նախագիծ, մեր թատրոնի ապագայի սկիզբն է: Ճիշտ եմ թե ոչ, կիմանանք, երբ ամիսներ անց տեսնենք ոճային կրկնօրինակումները, որոնք, համոզված եմ, լինելու են ոչ միայն սկսնակների, այլ նաև պրոֆեսիոնալ համարվողների մոտ: Եվ այսպես՝ հանդիպման վայրը Երևանի Պետական Տիկնիկային Թատրոն (որն, ի դեպ, կրում է Հովհաննես Թումանյանի անունը :Ճ ), հանդիպման օրը՝ 25-ը նոյեմբերի, ժամը՝ 19:00: «Կանանց իրավունքների կենտրոնի» ու «Բաց հասարակության ինստիտուտի» հովանավորությամբ՝ «Կապտուկներ հոգուն»: Մուտքն ազատ է:
Հաջող միայն այն պատճառով, որ գոնե մի դրական ազդեցություն կթողնի՝ այն է, սերը ժողովրդական արվեստի հանդեպ: Ես, որ հազար լույսային տարի հեռու եմ պարերից, արդեն սիրել եմ դրանք ու հաստատ լիքը մարդ կկիսի այդ զգացմունքս: Բնականաբար այդ նախագծում ֆավորիտ էլ ունեմ ու հեսա կսկսվի PR-ը :) ՎոբշԸմ, եթե չունեք սիրելի մասնակից, բայց ունեք ավելորդ գումար ձեր հաշվեկշռին, մեկ-մեկ քվեարկեք Արտաշես Մխիթարյանի օգտին: Նա, միևնույն է, չի հաղթելու, բայց գոնե կարող է ավելի երկար մնալ նախագծում, լրացուցիչ եթեր ունենալ ու վարկանիշ բարձրացնել: Իսկ եթե վարկանիշ բարձրացնի, մենք նրան ավելի շատ կտեսնենք գլխավոր դերերում: Իսկ եթե մենք նրան ավելի շատ տեսնենք գլխավոր դերերում՝ մենք գլխավոր դերերում կտեսնենք նվիրված դերասանի, ոչ թե ամեն տեսակ չուռըշնի բալամի :) Ի դեպ, նա վերջապես գլխավոր դեր է կատարում դրամ. թատրոնում՝ «Մամա Միա» ներկայացման մեջ:
ունենում: Նժդեհյան Գաղափարախոսությունն են ասում ու իրանց թալիբ գրոհայինների պես պահում, տերորիստների: Թե ասա էդ ե՞րբ եք տեսել, որ դիմացինիդ ասես «ես քեզանից լավն եմ» ու հետը նորմալ հարաբերություններ ունենաս: Բայց չէ՜: Մենք, արյա՜, մենք ուրիշ ենք: Մենք վերին արտի ցորենն ենք, մենք մեր հին եսիմ ինչով կկզցնենք լյուբոյին ամեն բնագավառում, ամեն կրիտերիայում, սուպերմե՜ն ենք մենք, էքստրաօրդինար: Բայց մեր մեկը երկուս չի լինում: Մեզ էսի պալոժ չի, էնի պալոժ չի: Ազգի կուսական մաքրությունը չպիտի արատավորվի, թշնամին միշտ թշնամի է, ոչ մի փոխզիջում, ամեն ինչին նայենք վերևից, էս անընդունելի ա, էնի ձև չի: Նեկրոֆիլներ... Հա՜, հա՜, նեկրոֆիլներ են դրանք: Ինչ ուզում եք ասեք: Նեկրոֆիլ են, քանի որ սիրում են մեռելի միս ուտել ու հրաժարվում են ամեն նոր, թարմ բանից: Ես սա չեմ ասում, քանի որ իրանք ինձ չեն սիրում, սպառնում էին վախտին, նամակաբարում, չէ՜, ես անգամ խմած էլ չեմ հիմա: Ուղղակի իրանց էդ հոտած գաղափարներով թունավորում են մեր ջահելների ներկան: Իրանք վաղը մյուս օր ուծյո՜ւ, մենք ենք մնալու ու մեզ են չուզողություն անում, չեն ուզում, որ մենք ուրիշ կյանք ունենանք, ոչ թե իրանց պես... Չեն ուզում, որ առողջ հասարակության մեջ ապրենք, չեն ուզում, որ բարեկեցիկ կյանք ունենանք, չեն ուզում, որ փոխվի էս երկիրը: Վոբշեմ ալամ աշխարհի Դորիանը հրապարակային կոչով է հանդես գալիս ազգայնականների դեմ. «Ղալաթ կանեք, թե մեր արյունը կուտեք ձեր ուղեղի իմպոտենցիայով: Կրեատիվս կուլ տվեք՝ խեղդվեք»: Բա՜..
Օրինակ սենց մի հարց: Դուք կփորձեի՞ք հեռու պահել ձեր մտերիմ մարդուն ՁԻԱՀ վարակակրի հետ կապերից: Ես՝ չէ: Ախր պրիմիտիվ բան ա: Պարտադիր չի Պլատոնը լինել, էս «խո՜րը փիլիսոփայական» հարցին լուծում տալու համար: Բավական ա միայն էդ մարդու հետ զրուցել անվտանգության «կանոնների» մասին: Դե՝ ռեմենները կապել, վախտին արգելակել շարժիչը, զառիվայր տեղերում ցածրացնել արագությունը: Սա էլ ինֆորմացիայի պակասից ա գալիս: Մարդիկ չգիտեն, որ ՁԻԱՀ-ով չեն վարակվի, եթե վարակակրի հետ սեռական հարաբերության մեջ մտնելիս օգտագործեն պահպանակներ, եթե համբուրվեն վարակակրի հետ, եթե նրա ափսեից ուտեն, նրա հետ նույն օդը շնչեն... բայց կվարակվեն, եթե առանց պահպանակի սեքսով զբաղվեն նրա հետ, այդ թվում և անալ սեքսով, կվարակվեն օրալ սեքսի ժամանակ սերմնահեղուկը բերանը լցվելու հետևանքով, կվարակվեն վարակակրի արյան հետ «շփման» դեպքում, այդ թվում երբ արյունը թքի միջոցով փոխանցվի համբույրների ժամանակ:
խեղճին: Ու ես հասկացա, որ PR դասագրքերում գրված այն պնդումը, թե աղմուկ հանելու համար պիտի զոհ լինես՝ միանշանակ ճիշտ է: Ես հայտնվել եմ ադրբեջանական նորությունների մեջ, ես հարցազրույց տվեցի ռուսական գեյ-ամսագրի համար (կտպագրեն, թե չէ՝ կիմանամ, երբ լույս տեսնի), ես գտա ինձ ֆրանսիական գեյ-կայքում... Գրողը տանի, ես ինտերնացիոնալ եմ :) Ու դրա համար հե՜չ պետք չէր PR քայլեր անել: Անհրաժեշտ էր ընդամենը, որ ինչ-որ ազգայնականներ սպառնան ինձ: Ի դեպ, ասեմ, որ սպառնալից նամակներ մինչ այժմ էլ ստանում եմ: Իրանք մորթում են իրենց նյարդային բջիջները, իսկ մենք շարունակում ենք մեր աշխատանքը:
Այս պոստի ընթերցումը ռեալ վտանգ է ներկայացնում ձեր և ձեր մտերիմների համար: Համենայն դեպս այդպես է կարծում սեքսոլոգ Վրեժ Շահրամանյանը:
Google-ը կփոխի աշխարհը: Արդեն քանի ամիս ա, ինչ սպասում ենք ինտերնետային գիգանտի նոր մեգա-պրոյեկտին, իսկ այն դեռ չկա ու չկա: Ես անձամբ մեռա ինվայտի (հրավերի) խնդրանքներ ուղարկելով ու պատասխան դեռ չկա: Բայց դե, ինչպես խոսք են տվել, տարեվերջին WAVE-ը արդեն հասանելի կլինի մեզ: Իսկ ի՞նչ ա WAVE-ը: Իզուր չի այն տենց կոչվում: Ալիք մի ասա մի ամբողջ ցունամի ասա: Համենայն դեպս գովազդները դա են խոստանում:![]() |
You are viewing Create a LiveJournal Account Learn more |